Dzisiaj wybraliśmy się na szczyt najwyższej i najbardziej znanej góry Gór Stołowych.

Ponieważ jeden ze szlaków na Szczeliniec przebiegał praktycznie pod naszym namiotem, nie kombinowaliśmy i wybraliśmy właśnie ten żółty szlak jako naszą drogę na szczyt. Jest to mniej uczęszczany szlak – większość osób woli startować z wyżej położonego Karłowa. Także mogliśmy nie niepokojeni przez niedzielne tłumy delektować się drogą i widokami. Minus był taki, że musieliśmy, w przeciwieństwie do słabiaków z Karłowa;), wdrapać się na dość stromy Uskok Radkowski.

• 

• 

• 

• 

Na szczycie naszym oczom ukazały się wspaniałe widoki i … niezły tłum ludzi. Szczyt Szczelińca jest nietypowy. Ciężko wskazać jeden najwyższy punkt – jest to bardziej rozległy kompleks wysokich skał, przepaści i szczelin. Schronisko też jest wciśnięte na jeden ze skalistych tarasów. Miejsca nie ma zbyt wiele. Za to chętnych na widoki całkiem dużo.

• 

• 

• 

Za schroniskiem zaczyna się trasa po skalnym labiryncie Szczelińca. Miejscami było na prawdę ciasno – w jednym miejscu trzeba było nawet się czołgać, żeby przejść jeden przesmyk! Szczeliniec to rzeczywiście magiczne miejsce!

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

W powrotną stroną zeszliśmy na stronę Karłowa (szlak na Szczelińcu jest jednokierunkowy) i poszliśmy starą drogą łączącą Karłów i Radkowo (szlak czerwony i niebieski). Po drodze można było w wielu miejscach wypatrzyć wykute w skale stare znaki drogowe.

• 

• 

•